'Draai eens wat uit mijn kast, lul!' (Vaandrager poëzie)

'Draai eens wat uit mijn kast, lul!' (Vaandrager poëzie)


Ik vind het bijna misdadig,
dagelijks die schijtlollige diskjockeys.
Met zo'n lul van een side-kick die,
van mijn belastingcenten,
overal tussendoor schreeuwt.

Je wordt toegesproken als een kleuter. 

Mij doe je geen plezier
met een primitief telefoonspelletje
met Miep uit Meppel.
En die kwajongens
schijnen nog een vermogen
te verdienen ook.

Er is voor deze musici
geen circuit in Nederland.
Doodzonde,
want het is levende historie.
Op de radio bestaan geen blues,
country & western, soul en reggae.

Al 10 jaar
reis ik
met een Albert Heijn-tas
vol cd's
naar de studio.

Ik lul niet door een intro heen
en geef soms relevante informatie,
al zal dat wel
weer saai en gedateerd zijn.
Het is het best beluisterde programma
bij Rijnmond,
ook buiten de regio Rotterdam.
Wat ik doe, hoor je nergens.''

Op RTL7,
dat Voetbal Inside uitzendt,
is de doelgroep
mannen tot 49 jaar.
Daarboven bestaat er niks.
Ik ben 66,
heb voor het eerst
een paar centen
in m'n zak.

De hypotheek is afgelost,
kinderen het huis uit.
Maar voor mij
is er geen tijdschrift
of radio- en tv-programma.
En in de schouwburg
staan alleen maar cabaretiers
om wie ik nog niet eens
kan glimlachen.


De ouderejongerengroep in Nederland
wordt almaar groter,
het is een zak met goud.

Dat bracht mij op het idee
van de tv-serie Derksen on the road
over de grondleggers
van de nederpop.
Ben overladen
met schouderkloppen,
maar RTL vond
240.000 kijkers te weinig.

Ik wilde graag
een tweede reeks maken.
Maar ze pleuren liever
politieachtervolgingen en
een complete schuur The A-Team
op de buis.

Die jongens zijn hartstikke goed,
geknipt voor het theater.
Vijftigers van nu
gaan niet naar
kroeg of jeugdsoos.
Die tikken een paar tientjes neer
om op het pluche zitten.
Ik gun die gasten
een eervol afscheid,
ze zijn nu boven de 70.

Vergelijk Theo van Es,
de beste zanger van Nederland,
eens met al die clowns
die bakken met geld verdienen.
De Toppers,
Frans Bauer.
En Marco Borsato,
die altijd een gezicht trekt
of hij aan de diarree is.

Ik gun iedereen z'n plezier,
maar Nederland
is een buitengewoon
smakeloos muziekland.

Dan zie je op tv zo'n dikke zanger,
Frans Duijts heet-ie geloof ik,
die met al die andere amateurs
elkaars liedjes zingen.
En zogenaamd geëmotioneerd raken,
traantje erbij.

Ik neem het mijn buurman
niet kwalijk dat hij geen enkele cd
uit mijn kast kent,
maar als ik er een opzet,
vindt hij het prachtig.
Alleen - je hoort die muziek nooit.

Diezelfde buurman ging naar Borsato
en vond dat het mooiste
dat hij ooit had meegemaakt.
Arme ziel, denk ik dan.
Draai eens wat uit mijn kast, lul!

Achter iedere bluesartiest
zit een verhaal.

Ik zag ooit zangeres Janiva Magness.
Vader en moeder zelfmoord gepleegd,
weggelopen van huis,
zwanger op haar 15de.
Je kunt blues nimmer
geloofwaardig zingen
als je geen ellende hebt gekend.

Ik ben een uiterst opgewekt type,
maar houd van zwaarmoedige muziek.
Of de blues in mij zit?
Je ontleedt jezelf wel eens
als amateurpsycholoog
en als ik terugblik
moet ik constateren
dat ik geen leuke jeugd
heb gehad.

Mijn vader,
een politieman,
was een godsdienstwaanzinnige tiran.
Ik heb mijn moeder
alleen maar zien huilen.

Hij was een stille alcoholist.
Zoop een fles jenever
en kreeg vervolgens losse handjes.
Ik mocht geen hoge suède schoenen
en vale spijkerbroeken dragen.
De strijd om lang haar
was moord en doodslag.
Het liep soms zo hoog op
dat mijn moeder
zijn dienstpistool verstopte.
Die ouwe was in staat
me neer te schieten. 

Omdat ik toevallig
iets beter kon voetballen
dan de andere jongens
in het dorp,
kon ik op m'n 16de
geld verdienen en ontsnappen.

Ooit zei Hans Kraay sr tegen me:
'Waarom heb je nog steeds
dat Sjors en Sjimmie-haar?'
Ik vermoed door dat gevecht
in mijn jeugd.
Zo van: dat bepaal ik!
 

Bron: Algemeen Dagblad

Meer? www.prachtigevaandragerpoezie.tumblr.com

Gepost op: 2015-09-04 in: boeken

Recente posts

OvG @Twitter

Featured posts